مصنّف در كتاب كافيه و عمده « ذو » را كه اعراب نيابى دارد مقيّد نمود به اينكه معرب باشد يعنى گفته اين اعراب در « ذو » زمانى جارى است كه معرب مىباشد كنايه از « ذو » به معناى « الّذى » . سپس مصنّف مىگويد : و از جمله اين اسماء كلمه « فم » مىباشد مشروط باينكه « ميم » از آن حذف گردد . شارح گويد : در كلمه « فم » لغات متعدّدى است به اين شرح : 1 - فم ( بفتح فاء و تخفيف ميم ) . 2 - فم ( بضمّ فاء و تخفيف ميم ) . 3 - فم ( بكسر فاء و تخفيف ميم ) . 4 - فما ( بفتح فاء با الف مقصوره ) . 5 - فما ( بضمّ فاء با الف مقصوره ) . 6 - فما ( بكسر فاء با الف مقصوره ) . 7 - فمّ ( بفتح فاء و تشديد ميم ) . 8 - فمّ ( بضمّ فاء و تشديد ميم ) . 9 - فمّ ( بكسر فاء و تشديد ميم ) . 10 - فمّا ( بفتح فاء و تشديد ميم با الف مقصوره ) . 11 - فمّا ( بضمّ فاء و تشديد ميم با الف مقصوره ) . 12 - فمّا ( بكسر فاء و تشديد ميم با الف مقصوره ) . 13 - فما ( بفتح ميم و تبعيّت فاء از آن ) . 14 - فم ( بضمّ ميم و تبعيّت فاء از آن ) . 15 - فم ( بكسر ميم و تبعيّت فاء از آن ) .